பாப்லோ...

தேனியில் அறிமுகக் கூட்டத்திற்காக ’பாப்லோ நெரூடா நினைவுக்குறிப்புகள்’ என்னும் புத்தகத்தை (மொழிபெயர்ப்பு ; சா. தேவதாஸ்) கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்தின் சார்பாக விசாகன் அனுப்பியபோது நான் நினைத்திருக்கவில்லை - நானூறுக்கும் மேற்பட்ட பக்கங்களுள்ள வசன கவிதைப் புத்தகத்தைப் படிக்கப்போகிறேன் என்று. நூலை வெளியிட்ட கருத்து - பட்டறை பதிப்பகம் மகிழ்வான போற்றுதலுக்கு உரியவர்கள்.

முள்ளை முள்ளால்...

முள்ளை முள்ளால் எடுப்பது பற்றி
முடிவு செய்து புதிதாக
முள்ளை உருவாக்கியது
முன்பொரு நாள்.

முள்ளாகப் பயன்பட்ட
முள்ளானது
பின்
தனக்கென முள் வனம்
வளர்க்கத் தொடங்கி
முதலாம் முள் மனத்தைப்
பதம் பார்க்கிறது.

வளர்த்த முள்ளால்
வலிகண்ட வன் ஆளுமை
‘முள்ளைக் களைவது’
பற்றி
அகிலத்துக்குப் பறை சாற்றுகிறது.

பின்
புதிய வரலாற்றின் பதிவு ஒன்றைப்
பொன் எழுத்துக்களால்
அச்சடிக்கும் முயற்சியில்
முள்ளைக் களைந்துவிட்டு
மார் தட்டுகிறது.

முனை மழுங்கிய முள்ளுக்கு
ஈமச் சடங்கு செய்ய
தாவர ரீதியான முறைமைகள்
செவ்வனே முடிக்கப்பட்டதாக
அறிவித்துவிட்டு
முள்ளைத் துக்கி
நீர் நிலையில் போடுகிறது.

சடலம் கடித்த மீன்களைப்
பற்றி
புதிதாகக் கவலை
கொள்கிறது அகிலம்.

மீன்களுக்கும் முட்கள்
உண்டு.

அதி

உங்களோடு நான் இப்போது
நினைவிற்கு வரவில்லையெனில்
கதவுகளைச் சாத்துங்கள்!
கதவுக்குப் பதிலாக கதவுகள்
இருக்கும்படி உங்களை நான்
ஆசீர்வதிக்கிறேன்.

நேற்று மெய் தவிர்த்த இருப்பில்
எல்லாமும் நடந்ததாகக் கனவு
கண்டதெங்ங்னம்?

போயே போயின போயினவே
..........
தவிர்த்தல் குறித்து
மனமோ இவ்விதமுரையாடினால்
போவது எவ்விடமோ?

உரைத்துத் தீராதது
யாரிடம் பகிரவென
தன்னில் விழித்த இமைக்கணப் பொழுது
நெட்டுயிர்த்துப்
பெரிது தவித்து
எல்லா இடமும் இடுமொரு
ஓலம்
யாவருக்கும் அழிக்க உரிமையுள்ள
ஒரு கோலம்.

எதிர்ச்சேவை

வருடம் தவறாமல்
கல்யாணம் மீனாளுக்கு
என்றாலும்
சமயத்தில் வந்து சேர
வாய்க்காது சகோதரனுக்கு
எப்போதும்.

சூடிக்கொடுத்த மலர்களால்
சுகங்கண்ட சோம்பேறி அவன்.
மண மங்கல ஒலி கேட்டு
சீதனம் நதிலெறிந்து
திரும்புவான் அவன்.
அழகன் கண்ணீர் ஆற்றோடு போகும்.

மீளும் அவனுக்காக
வண்டியூரில் காத்திருப்பாள்
இன்னுமொரு அடியாள்.
‘துளுக்க நாச்சியம்மை.’*

*-சித்ரா பவுர்ணமியின் நேற்றைய நினைவுகளோடு இது பதியப்பெறுகிறது. பண்டு ஒரு காலம் இதை வெளியிட்ட தினமணி - கதிருக்கு நன்றி.

துயில் குயிலாச்சுதடி

அத்த மனச் சூரியன்
எழுந்த மறுநாள்...
நக விளிம்பு காட்டி
குங்குமங் குளித்த சூரியன்
மெல்லமேலெழுந்து
தன்னிறம் மாற்றி
வட்டஞ்சுருங்கி மேலேறுகிறது.

கட்டிக் கதிரடித்து
 அம்பாரம் குவித்துக்
கோணிகள் மூடியும்
கொஞ்சும் மஞ்சளை
குனித்த கதிரிற்
காட்டும்  நெல்லுமாகப்
பின் பனிக் காலத்தின்
வயலதிகாலை.
படபடத்து இமைகள்
திறந்திறந்து மூடுகையில்
அடர் சாம்பல் இணை
வட்டங்கள்
 மயங்கி விளைந்து
குருகுகள் ஒழுங்கில்
வயலுக்கும் வானுக்கும்
தாவிப் படர்ந்து மறைகின்றன.

உள்ளுறங்கும் உன்னை
எழுப்ப நினைக்கிறேன். நீ
கனவிற் காணும் கதிரோ நிலவோ
வெப்பமும் குளிருமற்ற
ஒன்றாக
அமைந்திருக்கக்கூடுமோ என
அஞ்சி
 அப்படியே விட்டேன் உறங்க உன்னை.

மிதமிஞ்சிய இப்பகல் இறங்கும்
 மீந்திருக்கும் சூரியனை
கட்டடங்கள் மறைக்கின்றன.

வேலி காத்த மரம்

கனி தரும்
விறகானால் கரிதரும்
கன்று ஒன்றை
வேலி ஓரத்தில்
நடுகிறார் உழவர்.
பூமிக்குள் ஓடும்
வேர்
அண்டை வயலானின்
பரப்புக்குள்
விதவித விரல் நீட்டி
பலனை அபகரித்துக்
கொணர்ந்து சேர்க்கும்
என்பது
ஆழ்மனதின்
அறியாக் கனவாக
இருந்திருக்கக் கூடும்.
உறுதி சொல்வதற்கில்லை-
உழவரும் அப்பாவி.
பூவெடுத்த நாளின்
மரப் பருமன்
அயலானது ஆகாச எல்லையில்
வட்டம் விரிக்கிறது.
பட்டா எண்கள்
கிஸ்தி
சிட்டா அடங்கல்
முதலியன அறியா
மூட மரம்
பலனெடுக்கும் நாளையிலே
குருதி பார்க்கக்
காத்திருக்கிறது.

முகிழ்த்தல்

எரியும் உருகும்
ஒரு பொருள் எனது
இதயமாக இருக்கலாம்.
சுடரில் வடிவுறும் சலனம்
நின் முகமாகும் ஆதலின்
கற்பூரம் கமழ்கிறது
ஆராதனை முற்றத்தெங்கும்.
பற்றற்றுக் கிடந்தேன்
நேற்றது வரை.
நேற்றுப் போகிற போக்கில்
ஓரக்கண் பார்த்து
ஒரு பூப் பூத்தது.

(நன்றி;ஆனந்த விகடன்)

தனி வீட்டின் சிறுவன்

பின் இரவின் மழை ஓய்ந்து
தெருவெல்லாம் வெள்ளக் காலை.
மரங்கள் குளித்த பாதையில் போயின
கால்நடைகள் மேய்ச்சலுக்கு.
ஆட்டுப் புளுக்கை ஒன்றெடுத்து
‘மரகத மரம்’ முளைக்குமென
குழிபறித்து மூடிவிட்டு
குந்திக் காத்திருக்கிறான்
தோழர்கள் வருவரென்று.
பொன்வண்டைத் தேடிப்போன அவர்கள்
தெருவுக்கு வரவேயில்லை.